Şiir dediğin birkaç imge mi?

 

Şiir dediğin birkaç imge mi sıradanlığa dönüşen?  ben senin hiç sıradan olmayışını seviyorum demiştin bir sahil kafeteryasıydı bir yaz akşamıydı ve birlikte yaşlanmaktı düşlediğimiz…  Bu halimi görseydin…  Saçma bir dünyaya açılan pencerenin önünde durmuş şiirlerimi pazarlamaya çalışıyorum karşımdaki edebiyatı kurduğu birkaç cümleden sayan, bir az gelişmiş bense sıradan insanlar gibi yaşayamayacak kadar korkak yazdıklarının arkasına gizlenmiş bir yaşam suçlusu Şiirlerimden bahsediyorum yazıyorum diyorum yazıya bağımlı yerlerimden nefret ederek kalite-kalite, sınıf-sınıf ayrıştırılırken yazdıklarım iyi beslenmiş Neandertal yazı tüccarının ellerinde.  yazıyorum diyorum…  gözlerimde öfke, dudaklarımda titreme…  Şizofrenik bir sevda imgelerle aramda  uzun soluklu cümleler kurup soluksuz şiirler yazıyorum  Sylvia plath a âşık oluyorum soluk soluğa Nilgün Marmara ya Virginia wolff a Ve madame Bovary’e…  Edebiyat dediğin senin dudaklarından dökülenlermi?  derin bir adamın dostlara ihtiyacı vardır diyor Nietzsche Benim kadar sığsa tanrıya diyorum  pencerenin diğer yanında edebiyat bilinen meta’nın karanlık sesi Zerdüşt ün mağarasına sığınmış çirkin adam  yok ettiği tanrısına ağıtlar yakan, ucube katil İsa’nın çivisini çalan lanetli cellât…  Edebiyat dediğin tüm günahlar mı Bachmann la birlikte yansaydım diyorum Roma da  Neron un yangınında.  Dokunuyorum pencereye parmak uçlarımla inançsızlığın yarattığı mucizelerle heykelleşmiş Meryem ana  ve eteğinde Maria Magdelana uzak denizlerin ve kırlangıçların ülkesinde  saçlarında Afrodit tapınaklarının Itırlı bahçesi dudaklarında hedonist mırıltılar…  Şiirinde baronlarımı varmış biz şiiri anarşist bir eylem bilirdik!  pencereden içeri yine pencere,  gözleriyle konuşuyor  ve bir Benedikten rahibi pencerede sarhoş adımlarla raks ediyor kirli kollarında çıplak çingene…  Edebiyat dediğin mahşer çığlığı…  Yorgun düşeceğini anlamış rahip müstehcen cümleler fısıldıyor çingene’nin biçimli kulağına, sahte kahkahalar yükseliyor alkol ve tütün kuyusundan el ele tırmanıyorlar sonra günah ve şehvet merdivenlerini  ve cam… Kırılıyor…  Şiir dediğin birkaç imge mi Sıradanlığa dönüşen?  yaşamsa sana yazarak yaşamak yakışır demiştin Ya ölüm! Halil Çamay